XV-wieczna flamandzka locja (opis szlaków wodnych oraz wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i sprawnej żeglugi), opisując południowe wybrzeże Bałtyku, określa Rozewie jako Resehoned.
Na szwedzkiej mapie Samuela Puffendorfa z roku 1655 na przylądku zaznaczono pierwowzór latarni – drewnianą konstrukcję z płomieniem na szczycie. Ogień na latarni zgasł po roku 1772, kiedy to w wyniku I rozbioru Polski Pomorze (poza Gdańskiem) przeszło pod panowanie pruskie. Rozewie nazwano Rosenhoupt. Dopiero po tragicznym sztormie, na skutek którego w roku 1807 katastrofie uległo 14 francuskich okrętów, prawdopodobnie zdecydowano o powrocie do zaniechanych praktyk. W roku 1808 znów zapalono światło latarni w Rozewiu.
W 1821 roku rozpoczęto budowę murowanej latarni. Z cegieł i kamieni wzniesiono wysoką na 21,3 metra owalną, zwężającą się ku górze, wieżę. Z umieszczonej na jej szczycie stalowej, szesnastokątnej laterny, w dniu 15 listopada 1822 roku rozbłysło światło, źródłem którego było 15 lamp Arganda. Było to białe, stałe światło, obejmujące 225 stopni horyzontu.
44 lata później, w roku 1866, zrezygnowano z lamp Arganda na rzecz aparatu Fresnela (soczewka schodkowa, składającą się koncentrycznych pierścieni będących pocienionymi fragmentami soczewki), zasilanego olejem rzepakowym. Lampę zapalano kwadrans przed zachodem słońca, gaszono zaś o świcie. Zasięg generowanego w ten sposób światła wynosił 21,7 mil morskich. Za lekceważenie swoich obowiązków, latarnicy mogli ponieść karę pieniężną, zostać zwolnieni albo oddani pod sąd.
W roku 1910, kiedy to rosnące na klifie buki zaczęły przysłaniać światło, latarnia została podwyższona o 5 m i otrzymała światło elektryczne. Z tego samego powodu w roku 1978 latarnię podwyższono ponownie, tym razem pod laterną umieszczając stalowy walec o średnicy 3,5 m i wysokości 8 m. Wtedy zainstalowano również aparaturę obrotową składającą się z dwóch paneli, w których znajduje się po 20 halogenowych żarówek. Obecnie wysokość białego, błyskowego światła latarni ponad wodą wynosi 83, 2 m, zaś jego zasięg to 26 mil morskich. Staraniem Urzędu Morskiego w Gdyni, Towarzystwa Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego oraz Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku w roku 1963 pomieszczeniach latarni zorganizowana została stała wystawa poświęcona historii latarnictwa morskiego, Urzędowi Morskiemu w Gdyni, Wielkim Odkryciom Geograficznym oraz historii rozewskiej latarni. W 1972 roku decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków rozewska latarnia została wpisana do rejestru zabytków.
Do roku 1997 latarnia pełniła rolę radiolatarni (sygnał rozpoznawczy „RO”) a w 1994 rozpoczęto prace nad wdrożeniem systemu nawigacji satelitarnej GPS, dzięki czemu można określić swoją pozycję geograficzną z dokładnością od 5 do 10 m.
Czy wiesz, że: 1) od roku 1875 w Rozewiu funkcjonowały 2 latarnie; młodszą wygaszono w roku 1910 2) na cześć niezapomnianego piewcy polskiego morza, Stefana Żeromskiego, w dniu 29 czerwca 1933 latarni nadano imię pisarza 3) pierwszy, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, rozewski latarnik – Leon Wzorek został w 1939 roku aresztowany i zamordowany przez Niemców w lasach piaśnickich
|
Poloha zariadenia |
 |
 |
More
|
 |
Pláž
|
|
|
Zobacz również:
Materiały źródłowe: www.wladyslawowo.pl
| Czy ten artykuł okazał się przydatny? | | |
| Atrakcje w Rozewiu: |
»
»
»
|
Zobacz również: |
» | | » |
|
|
|
|
