Dla turystów wytyczone są 3 szlaki turystyczne:

Szlak czerwony   
Znaki czerwone – „ Szlak Słoneczny” (27 km)

     Jest to szlak biegnący pomiędzy dwoma uzdrowiskami: Buskiem i Solcem. Swoją nazwę zawdzięcza obecności słońca w herbie Buska oraz temu, iż jest ono emblematem uzdrowiska. Jego wytyczenie było pierwszą pracą PTTK w Busku – Zdroju związaną z uczczeniem 700 – lecia nadania Busku praw miejskich (1287 – 1987).
     Szlak rozpoczyna się na dworcu PKS w uzdrowiskowej części miasta i prowadzi przez tereny znajdujące się po południowej stronie wypiętrzenia Garbu Pińczowskiego. Trasa obfituje w liczne odsłonięcia skałek gipsowych oraz mezozoiczne wzniesienia (Radzanowska Góra, okolice Owczar i Pęczelic), umożliwia zapoznanie się m.in. z unikatowym w skali kraju siedliskiem roślinności słonolubnej (rezerwat „Owczary”), kopcem - kurhanem (Żerniki Górne), grodziskiem z przełomu VII-VIII/IX w. (Góra Kapturowa), zabytkowymi młynami z początku XX wieku (Skotniki Małe) oraz pięknymi kapliczkami charakterystycznymi dla terenu Ponidzia. Na Kamiennej Górze znajduje się dobry punkt widokowy na Nieckę Solecką.

 
Szlak zielony   
Szlak turystyczny z Buska - Zdroju do Wiślicy (94 km) 

     Szlak został podzielony na pięć odcinków z uwagi na możliwości dojazdu.

a. Zwierzyniec - Grochowiska (16 km)

     Rozpoczyna się na przystanku PKS niedaleko wsi Zwierzyniec (przy trasie Busko - Kielce). Idziemy przez las wąwozem. Dochodzimy do wsi Zwierzyniec (0,8 km). Była to prawdopodobnie zagroda zwierzyny łownej dla szanieckiego dworu. Po lewej stronie dolina, a za nią Garb Pińczowski na którym widać Busko, Mikułowice, Nowy Folwark i Kameduły.

     Dochodzimy do przysiółka Wymysłów (1,3 km) skąd w lewo od szlaku 50 m znajduje się źródło. Dalej ta malownicza ścieżka biegnie trawersem. Mijamy wychodnię bardzo kruchego wapienia. W Szańcu przecinamy szosę obok przystanku PKS i przed cmentarzem skręcamy w lewo. Na cmentarzu tym znajduje się kaplica z 1876r i groby strzelców podhalańskich poległych w boju z hitlerowcami pod Broniną. Za nim po prawej podłużne wzniesienie. Jest to góra Kamnica z kamieniołomem wapienia. Z tego kamienia wznosi się wiele budynków w okolicznych wioskach. Dochodzimy do wsi Galów (5,8 km). Tutaj mijamy przystanek PKS (7 km), pokonujemy wzniesienie i opuszczamy główną drogę. Trasa prowadzi wzdłuż toru kolejowego Busko-Kielce, a potem przez pola (nie skręcając w prawo!) do przysiółka Jata (10 km). Przez las do przejazdu kolejowego (11,5 km). Nasz szlak nie przekracza toru i skręca w prawo. Pod znakiem drogowym "stop" polny głaz, a za nim wypisany rok 1863. Znajdujemy się właśnie na polu bitwy z powstania styczniowego. Tu wchodzimy do pobliskiego lasu, mijamy gajówkę i dochodzimy do pamiątkowego kamienia ustawionego w 110 rocznicę bitwy. Obok rosną malowniczo poskręcane sosny. Miejsce to znajduje się we wsi Grochowiska. Jest to miejsce sobotnio-niedzielnych wycieczek mieszkańców Buska i Pińczowa oraz kuracjuszy z buskiego uzdrowiska. Tu kończy się szlak zielony.

b. Zwierzyniec - Stopnica (24 km)

     Od przystanku PKS Zwierzyniec przy drodze Kielce-Busko ruszamy szosą prowadzącą do Kołaczkowic. Teraz po prawej w dali widać Busko Zdrój na wzniesieniach Garbu Pińczowskiego. Przechodzimy przez wieś Elżbiecin, a zaraz za wsią, gdy droga zacznie się wznosić (2 km), a w przodzie ukażą się zabudowania Kolonii Wschodniej Mikułowic, skręcamy w lewo do Zbrodzic. We wsi znajduje się obfite w wodę źródło, a za nią w dali las. Tutaj warto jest się odwrócić, gdyż można zobaczyć obszerne obniżenie oddzielające Garb Pińczowski od Płaskowyżu Szanieckiego. Pokonując kulminację drogi ukazuje się nam widok na Nieckę Połaniecką. Dochodzimy do lasu (5,7 km). Wychodzimy z niego bardzo stromym podejściem do drogi na jego skraju. Znajdujemy się teraz na wysokości ok. 300 m n.p.m. Idąc cały czas krawędzią lasu dochodzimy do szosy Busko-Widuchowa (8,3km), aż do przystanku PKS. Potem znowu przez las, a następnie przez pola. W tej chwili przez moment widać wierzchołek kurhanu, do którego za chwilę dojdziemy. Na początku Żernik Górnych skręcamy w prawo i zaraz w odległości 150 m widać mogiłę-kurhan sprzed 3,5 tys. lat. Historia głosi, że został on wzniesiony przez ludność kultury trzcinieckiej, ponieważ ludność ta chowała swoich zmarłych w zbiorowych grobach po 21 osób. Opuszczając Żerniki kierujemy się drogą polną na wschód (11,5 km). Droga ta wznosi się, a po jakimś czasie widzimy dwa wyodrębnione wzgórza: Czarownica i Biała Góra. Pokonujemy najwyższy punkt tej drogi i mamy teraz rozległy widok na wieżę kościoła w Szczaworyżu. Przechodzimy obok kościoła i dalej wędrujemy w kierunku wsch. Po prawej stronie mamy źródełko i drogę do przystanku PKS. Po opuszczeniu wioski w malowniczy wąwóz lessowy dł. 1000 m. Dnem tego wąwozu podążamy do wsi Błoniec, a za nią do wsi Nowa Wieś (15,2 km). Najpierw tunelem utworzonym przez drzewa i krzewy, potem wąwozem wychodzimy na urodzajne lessowe pola. Pokonujemy delikatne wzniesienie, a za nim po lewej stronie mamy źródło i ujęcie wody. Dochodzimy do skrzyżowania w Kolonii Strzałków, jednak nie wchodzimy do wsi, gdyż szlak skręca w prawo. Zaczyna się wieś Smogorzów i mijając pierwszy dom skręcamy w lewo. Za Smogorzowem idąc drogą polną odsłania się widok np.: na kopalnię siarki w Grzybowie, kominy elektrowni w Połańcu, a najbliżej na czerwony dach kościoła w Stopnicy. Wchodzimy do wsi Prusy, które należały do Jana z Rytwian, kasztelana krakowskiego. Spotykamy kapliczkę z 1890r. z rzeźbą Chrystusa Frasobliwego i za nią skręcamy w prawo.
     Przecinamy przepływający strumień, który niedaleko ma swoje źródła i docieramy do szosy (22,2 km). Znajdujemy się w Stopnicy i idziemy wzdłuż murów klasztoru sercanów. Dalej widzimy po prawej fosę zamkową, za fosą zamek wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego. Po lewej płynie Stopniczanka, dalej mijamy młyn wodny, obecnie elektryczny. Docieramy do wzgórza kościelnego, rynku, a następnie przystanku PKS, gdzie kończy się ten etap szlaku zielonego.

c. Solec-Zdrój - Stopnica (16 km).

     Początkowo szlak ten pokrywa się ze szlakiem czerwonym. Przez pola dochodzimy do głównej drogi we Włosnowicach (2,8 km). Za wsią przed krzyżem z 1891r. skręcamy w prawo w polną drogę. Tą malowniczą ścieżką idziemy wzdłuż robinii. Po lewej stronie za krzewami pozostałości dawnej cegielni. Dalej idziemy lasem, a potem przecinamy szosę Zborów-Piestrzec (4,3 km). Dalej w tym samym kierunku idziemy na przemian najpierw polną drogą potem lasem, a na końcu przez pola uprawne i dochodzimy do Magierowa (7 km). Z lewej strony dobry widok na Solec-Zdrój i obszerne obniżenie terenu utworzone przez Wisłę i Nidę, które w tym miejscu się łączą. Dalej przecinamy szosę Stopnica - Solec przy przystanku PKS i obok parkingu wchodzimy w las. Idziemy wąwozem i dochodzimy do domu myśliwskiego koła łowieckiego. Idziemy teraz drogą biegnącą równolegle do krawędzi lasu. Przez moment odsłania się widok na Pułanki i Kików, w dali na Solec. Za rozłożystym dębem skręcamy w prawo w las i wędrujemy drogą pod górę. Po lewej stronie wąwóz, zarośnięty i trudny do przejścia. Na drodze którą teraz idziemy wczesną wiosną można zobaczyć kwitnący wawrzynek wilczełyko. Po wyjściu z lasu przechodzimy krętą drogą przez pola do utwardzonej drogi w Poniku. Dalej idziemy drogą przez las do wsi Wolica (13,4 km). Zaraz na początku wsi skręcamy w prawo w równoległą drogę i obok nieczynnego kamieniołomu wapienia dochodzimy do ujęcia wody. Za zabudowaniami już widać na wzgórzu dach kościoła w Stopnicy. Dochodzimy do Przystanku PKS Stopnica i rynku, gdzie kończy się ten etap wędrówki.

d. Solec-Zdrój - Nowy Korczyn (17 km).

     Trasa zaczyna się przy przystanku PKS. Idziemy przez park zdrojowy, potem krętą ścieżką przez las do głównej drogi w Chinkowie (3,1 km). Tu między domami stoi oryginalny krzyż wykonany z łusek i pocisków z ostatniej wojny. My kierujemy się idąc przez pola w stronę Rzegocina. Za sklepem (6 km) skręcamy w prawo i idziemy najpierw przez las, a później łąkami. W dali po prawej widać las i kościół w Piasku Wielkim. Idziemy główną drogą przez Badrzychowice, aż do szosy Busko - Nowy Korczyn (9,1 km). Idziemy drogą polną w kierunku widocznego kościoła w Strożyskach. Po drodze obok cmentarza po lewej stronie znajduje się figura Chrystusa Frasobliwego z 1696r. Osiągamy wspomniane wcześniej Strożyska i stąd przez przysiółek Przymiarki dochodzimy do Sępichowa (13 km). Dalej szlak biegnie przez podmokłe nadnidziańskie tereny, aż do stacji wodociągowej, cmentarzyska z ruiną kaplicy z pocz. XX w., rynku i przystanku PKS w Nowym Korczynie, gdzie dobiega końca ten etap szlaku zielonego.

e. Wiślica - Nowy Korczyn (21 km).

     W Wiślicy idziemy od rynku do mostu na Nidzie. Na skrzyżowaniu skręcamy na Koniecmosty. Z tej wsi dalej idziemy cały czas wzdłuż torów wąskotorówki. Po prawej stronie mijamy kapliczkę ze stożkowym daszkiem, napisem łacińskim i datą 1541r. Dochodzimy do Brodka (4,5 km). Za pierwszymi domami skręcamy w lewo i idziemy drogą polną, aż do wsi Wawrowice. Tu w rozwidleniu dróg przed kapliczką (6,1 km) skręcamy w lewo i idziemy cały czas wąwozem aż do kulminacji drogi. Tutaj skręcamy w prawo w polną drogę. Teraz otwiera się przed nami wspaniały widok na Dolinę Nidy. Jest to jeden z najlepszych punktów widokowych Ponidzia. Prawdopodobnie właś nie na tym wzgórzu w 1587r. Jan Zamojski ogłosił elekcję Zygmunta III Wazy. Schodzimy w dół niewielkim wąwozem i dochodzimy do szosy Wiślica - Opatowiec (7,7 km). Skręcamy w prawo i idziemy przez Pisarki do wsi Kociny. Przed przystankiem PKS skręcamy w lewo i teraz nasza droga biegnie u stóp góry Balenicy. W oddali widać park w Czarkowach. Dochodzimy do pierwszych zabudowań. Drogę przecina nam strumyczek z siarczaną wodą. Również na podwórku gospodarstwa, które mijamy, jest silne źródło wody siarczano-słonej. Idziemy przez wieś i dochodzimy do wspomnianego już zabytkowego parku. Tutaj na wysokiej skarpie nadnidziańskiej znajdują się pozostałości dworu zniszczonego przez wojska rosyjskie w 1914r. Dookoła parku zachowały się fragmenty muru oraz brama. Przebywając w Czarkowach warto jest wybrać się nad Nidę, gdzie są doskonałe warunki do biwakowania i wędkowania. Wpada tu również Maskalisa, rzeczka przepływająca przez Busko. Wychodzimy z czarkowskiego parku i udajemy się na pd. pozostawiając po prawej stronie ruiny czworaków. Idziemy szeroką aleją i na jej końcu skręcamy w lewo. Za chwilę po lewej wysoki Kopiec Grunwaldzki usypany w 1910r. Polną drogą dochodzimy do cmentarza żołnierzy polskich z I i II wojny światowej (12,4 km). Idąc wąwozem, mijamy po prawej stronie barokową kapliczkę z 1666r., a w dali widać wieże starokorczyńkiego kościoła. Za Starym Korczynem przechodzimy obok Domu dziecka w Winiarach. Szlak nasz przecina dalej szosę Kraków-Sandomierz (16,7 km) i prowadzi wśród starych lip i kasztanowców. Są to pozostałości parku dworskiego. Dwór stoi na wysokim brzegu Wisły skąd rozciąga się rozległy widok na tereny po prawej stronie rzeki. Wygodna ścieżka biegnie grzbietem wału przeciwpowodziowego do promu (19,5 km). Szlak prowadzi dalej przez most na Nidzie, obok kościoła pofranciszkańskiego do rynku w Nowym Korczynie i do przystanku PKS, gdzie kończy się szlak zielony

     Szlak nasz rozpoczyna się na dworcu PKS Pińczów. Z dworca idziemy alejką nad zalewem, okrążając go z lewej strony od ulicy Pałęki. Zaraz za czynnym młynem zbożowym skręcamy w prawo i dochodzimy do torów kolejki wąskotorowej. Nadal idziemy ul. Pałęki, dochodzimy do skrzyżowania i teraz idziemy ul. Krótką i dochodzimy do ul. 3-go Maja. Dochodzimy do placu Konstytucji 3 Maja, w którego płd. obrzeże wkomponowany jest obelisk upamiętniający 129 rocznicę uchwalenia Konstytucji. Plac ten omijamy z prawej strony, wchodzimy w ul. Źródłową, a następnie w prawo w ul. Nowy Świat. Po lewej stronie widoczny jest pałac Wielkopolskich wzniesiony w 1780r. Idąc dalej za pałacem wchodzimy w ulicę J. Piłsudskiego. Po lewej stronie mijamy zabudowania w których mieści się szkoła specjalna, a po dojściu do skrzyżowania skręcamy w prawo i koło ostatniego zabudowania pniemy się stromą ścieżką na tzw. Górę Klasztorną. Znajduje się tu kaplica św. Anny, której architektem był Santi Gucci. Ze wzgórza tego roztacza się wspaniała panorama miasta i okolicy. Dalej szlak prowadzi w prawo skos do muru cmentarnego. Dochodzimy do ulicy Grodziskowej, skręcamy w lewo i chodnikiem wzdłuż cmentarza udajemy się w kierunku wschodnim. Idąc dalej mijamy skrzyżowanie z ul. Spółdzielczą i udajemy się wprost do rozwidlenia dróg. Za kompleksem budynków Zespołu Szkół Zawodowych i zbaczamy w lewo od głównej drogi. Droga naszej wędrówki wznosi się, mijamy po lewej stronie ujęcie wody w wąwozie zw. Siedem Źródeł, a po prawej mamy widok na osiedle Grodzisko. Stromym podejściem osiągamy skarpę i drogę wysadzoną po obu stronach drzewami, wierzchowiną garbu Pińczowskiego podążamy w kier. wschodnim. Po lewej stronie mijamy gajówkę, gdzie znajduje się hodowla bażantów i dochodzimy do wysokopiennego lasu. Na skrzyżowaniu skręcamy w lewo i początkowo idziemy drogą piaszczystą, która z czasem przechodzi w drogę utwardzoną i doprowadza nas do szerokiego traktu, który pojawia nam się z lewej strony. Zgodnie ze znakami dochodzimy do kolejnej krzyżówki dróg. Skręcamy teraz w prawo dochodząc na skraj lasu, a następnie wśród pól do przysiółka Bogucice Parcele II. Przed nami na prawo znajduje się miejsce po wyschniętym stawie, który jeszcze w latach 70-tych był atrakcją dla wędkarzy. Przy pierwszym zabudowaniu udajemy się piaszczystą drogą w lewo. Wzgórze po prawej stronie to nieczynne kamieniołomy wapienia, a rozpościerający się widok na pola uprawne z obu stron sprawia sielski nastrój. Podchodzimy pod lekkie wzniesienie, skręcamy w lewo, idziemy terenem równinnym w wysokopiennym lesie mieszanym i schodzimy lekko po pochyłości w kier. wsch. Dochodzimy do utwardzonego traktu (drogi łączącej Grochowiska z Bogucicami), skręcamy w lewo i dochodzimy do brzegu lasu, gdzie za zakrętem w lewo napotykamy dęby - pomniki przyrody. Teraz prosty odcinek drogi doprowadza nas do skraju wsi Grochowiska. Na skraju rosną tu dwie skarłowaciałe wierzby i pokrzywione od wiatrów sosny, a opodal okazały obelisk postawiony w 110 rocznicę bitwy jaka tu się rozegrała 18 marca 1863r. Stąd zaczyna się szlak turystyczny wiodący również do Wiślicy, trasą okrężną (opisywany wcześniej). My udajemy się drogą w prawo, gdzie tuż przy strumyku po prawej stronie znajduje się zbiorowa mogiła powstańców. Podobnych mogił jak obecna było około pięćdziesięciu, rozsianych po uroczyskach leśnych. Dzisiaj nikt nie wie dokładnie gdzie one dokładnie są. W milczeniu i zadumie dochodzimy do zbiorowej mogiły powstańców i drogą idziemy przez wieś. Z lewej strony, widoczne w pewnym oddaleniu zabudowania to Kameduły. Dochodzimy do linii kolejowej Kielce - Busko Zdrój. Przed przejazdem skręcamy w prawo, mijamy przystanek PKS Grochowiska i wzdłuż torów podążamy w kierunku płd.-wsch. Po przejściu ok. 1 km przechodzimy przez przejazd na drugą stronę torów, następnie ok. 100 m wzdłuż torów i wśród zagajników sosnowych skręcamy w lewo i idziemy na wprost ku ukazującym się łąkom. Następnie dochodzimy do lasu wełeckiego. Przechodzimy w kierunku pd. obok szkółki leśnej i dochodzimy do skrzyżowania z drogą asfaltową Busko Zdrój - Pińczów. Skręcamy w lewo do przystanku PKS Wełecz, a za nim w prawo. W tym rejonie przekraczamy granicę dwóch jednostek geograficznych - Garbu Pińczowskiego oraz Niecki Nidziańskiej. Teraz czeka nas mniej ciekawy odcinek szlaku wiodący wśród pól i bez zadrzewień po prawie płaskim terenie. Przecinamy tor kolejowy Busko-Kielce i dochodzimy do końca wsi Oleszki. Nadal idziemy prosto do widniejących na horyzoncie zabudowań, gdzie na rozwidleniu dróg udajemy się w lewo, a następnie w prawo i dochodzimy do wsi Biniątki. Na początku mijamy tutaj stawy hodowlane i idąc cały czas za drogą skręcamy w lewo. Przy końcu wsi mijamy po prawej stronie sklep, by po następnych 100 m skręcić w prawo i skierować się ku widocznym wzniesieniom. Teraz w odległości ok. 150m w oddali widać rezerwat "Winiary Zagojskie". Gipsowe wzniesienie, które ciągnie się w kierunku zachodnim ukazuje nam wiele zjawisk krasu powierzchniowego oraz relikty roślinności stepowej. Udajemy się jednak prosto w kierunku kępy drzew, przy której skręcamy w lewo. Idziemy najpierw wzdłuż torów kolejowych, a potem przechodzimy na drugą stronę. Dalej prosto w kierunku sadu i po osiągnięciu szosy asfaltowej podążamy miedzą do widocznych łagodnych wzgórz gipsowych zwanych Choteleckimi Górami. Zaczyna się rezerwat "Skorocice". Szlak prowadzi kilkaset metrów wzdłuż podnóża grzbietu w kierunku zach. do ocembrowanego źródła. Teraz droga skręca w lewo, a następnie w prawo. Wchodzimy do rezerwatu "Skorocice", a następnie mijamy duży staw. Idąc w kierunku pd. przechodzimy przez teren, który zajmuje kośna łąka. W dalszym marszu dochodzimy do wysokiego pagóra zwanego Wielką Górą. Po lewej stronie ciągnie się skalista krawędź, a zbocza są strome i nierówne, z wyraźnym uwarstwieniem gipsów krystalicznych. U podstawy tej ściany płynie Potok Skorocicki, meandruje on miejscami płynąc na powierzchni, a miejscami ginąc w szczelinach i ponorach skalnych niedostępnych dla człowieka. Dalej szlak prowadzi przez gęste zarośla po obu stronach, aby po ok. 600 m od kopulastego pagórka - Zielonej góry dotrzeć do Jaskini Dzwonów stanowiącej suchą odnogę Jaskini Skorocickiej. U wejścia ściany jej porośnięte są przez kępki paproci i traw, a u podstawy skał wilgotna zwietrzelina pokrywa kobierzec pleszanki pospolitej. Po zwiedzeniu jaskini powracamy na szlak, którym dochodzimy do wyspowego pagórka zwanego Białą Górą, a omijając go otwiera się przed nami bezodpływowa dolina tzw. Misa krasowa znajdująca się po lewej stronie. Szlak nadal przebiega dnem wąwozu w kier. pd., a po przejściu ok. 100 m droga pnie się nieco w górę i osiągamy bramę główną znajdującą się w środkowej części rezerwatu. Wychodzimy na wzniesienie. Trakt odchodzący w lewo nosi nazwę Wysokiej Drogi.
 

 

 

+ Dodaj komentarz  Ukryj komentarz   Ten opis atrakcji turystycznej nie ma żadnych opinii turystów. Twoja może być pierwsza.   Podpis: Mesto: E-mail: E-mailová adresa, ktorá nebude viditeľná na stránke   Zamawiam bezpłatny biuletyn turysty. Nowości, promocje, last minute. Proszę wpisać w pole obok tekst z obrazka