Duszniki-Zdrój - Szlak żółty (atrakcje turystyczne w spanie.pl)

Czas przejścia w jedną stronę: 4 godz. 45 min
Stopień trudności: ***

Złotno - wieś o rozproszonej zabudowie położona wzdłuż Kamiennego Potoku na wysokości ok. 520 - 550 m n.p.m. W dolinie potoku, w jego przełomowym odcinku wznoszą się malownicze skały piaskowcowe. Złotno zostało założone w 1834 przez majora Leopolda von Hochberga ze Szczytnej, jako osada związana z kamieniołomem w Skałach Puchacza i hutami szkła w Batorowie i Szczytnej. W XIX w. Złotno cieszyło się dużą popularnością wśród kuracjuszy z Dusznik. U stóp skał stała popularna gospoda "Mała Szwarcarka".

Batorów powstał ok. 1770 r. jako osada robotnicza wzniesiona przy hucie szkła założonej przez rodzinę szklarzy z Lasówki, braci Rohrbachów, na polecenie króla Fryderyka II. W 1787 r. w Batorowie było 16 domów, a w hucie pracowało 17 robotników. W początkach XIX w. działały dwa piece szklarskie, kruszarnia kwarcu i szlifiernie. Produkowano tu barwione, grawerowane i złocone szkło kryształowe. Tutejsza huta w 1 poł. XIX w. była, obok huty "Józefina" w Szklarskiej Porębie, największą na Śląsku. Kuracjusze z Dusznik chętnie zwiedzali hutę oraz położoną na stoku Hanuli kaplicę Św. Anny wzniesioną w 1707 r. Przy kaplicy stoi ciąg zniszczonych stacji Kalwarii z XVIII w. Tworzą je murowane kapliczki słupowe z obrazami malowanymi na blasze. Wewnątrz kaplicy znajduje się kryształowy żyrandol z huty z Batorowa.

Batorówek - mała osada położona na polanie, na wysokości 660-670 m. Batorówek powstał w latach 1770-1771 po założeniu huty szkła w Batorowie. Osiedlili się tu drwale dostarczający drewna na potrzeby huty. Przez Batorówek prowadził stary trakt pocztowy z Pragi do Kłodzka zwany Praskim Traktem. W czasie ostatniej, wojny jeńcy wojenni zbudowali Czarna Drogę z Chocieszowa, łączącą się z Praskim Traktem. Obecnie Batorówek pełni funkcje osady leśnej i jest najwyżej położoną częścią gminy Szczytna

Skalne Grzyby - duże zgrupowanie bardzo oryginalnie ukształtowanych form skalnych, ciągnące się wzdłuż pn.-wsch. krawędzi środkowego piętra Gór Stołowych. Rozrzucone są na długości ok. 2 km, na wysokości 680 - 700 m. Wśród świerkowego i świerkowo-sosnowego lasu regla dolnego wznoszą się zgrupowania malowniczych grzybów, maczug, młotów, baszt i bram.

Studzienna - prawdopodobnie w XVI w. wybudowano tutaj leśniczówkę należącą do majątku w Wambierzycach. Z czasem rozwinęła się tu osada, która przekształciła się w wieś łańcuchową. Na przełomie XVIII i XIX w. Studzienna szybko rozwinęła się. W 1825 r. były tu już 32 domy, a w 1840 r. 54 budynki, młyn wodny i szkoła. Mieszkańcy trudnili się tkactwem chałupniczym. Po ostatniej wojnie Studzienna znacznie się wyludniła.

Wambierzyce - duża wieś położona na wysokości 370 - 410 m nad Cedronem. Wambierzyce otaczają wzniesienia, których nazwy wiążą się z założeniem krajobrazowo-architektonicznym Kalwarii Wambierzyckiej. Od zachodu Wambierzyce osłania Syjon i Mnich, od wschodu Rogatka we Wzgórzach Ścinawskich, Horeb, Synaj, Tabor oraz Kalwaria i Wzgórze Kwarantanny. W centrum wsi znajduje się bazylika. Charakterystycznym elementem krajobrazu są liczne kaplice, stacje kalwaryjne, krzyże i figury przydrożne. Cały układ przestrzenny miejscowości podporządkowany jest funkcji pielgrzymkowej i turystycznej. Dzisiejszy kościół parafialny w Wambierzycach jest czwartą z kolei budowlą w tym miejscu. Pierwszy drewniany kościółek został zbudowany w XIII w. obok lipy z figurką Matki Boskiej, a jego fundatorami była rodzina von Tschitschwitz. Na początku XVI w. właściciel Wambierzyc Ludwik von Panvitz ufundował nowy kościół pielgrzymkowy, który służył mieszkańcom i pielgrzymom do czasów wojny trzydziestoletniej. W październiku 1645 r. oddziały szwedzkie przeszły przez Ziemię Kłodzką. Uszkodzono wówczas mury kościoła, tak że groziły zawaleniem. W 1651 roku kościołowi wambierzyckiemu nadano tytuł "Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny". Datą przełomową jest rok 1677, kiedy to właścicielem osady zostaje Daniel Paschazjusz von Osterberg. Postanowił on stworzyć w swoich dobrach miniaturę świętego miasta - Jerozolimy. Budowa nowego kościoła trwała 14 lat i ukończoną ją w roku 1710. Niestety w wyniku błędu głównego architekta już 5 lat po wybudowaniu nowej świątyni zaczęły pojawiać się na suficie pęknięcia. W rezultacie w 1715 r. koniecznością stało się zburzenie kościoła, gdyż w każdej chwili groził zawaleniem. Po śmierci Daniela Osterberga jego syn sprzedał Wambierzyce hrabiemu Franciszkowi von Gotzen. Nowy właściciel jeszcze tego samego roku przystąpił do odbudowy kościoła. Świątynia wybudowana w latach 1715-1720 przetrwała do czasów obecnych w niezmienionym stanie. Jedynie w XX w. przebudowano dwa otwarte dziedzińce. W 1936 r. papież PIUS XI nadał świątyni wambierzyckiej tytuł bazyliki mniejszej, a 17 sierpnia 1980 r. cudowna figura Matki Bożej ukoronowana została koronami papieskimi na Wambierzycką Królową Rodzin.

Hotely

Priváty

Agroturistika

Turistické ubytovane

Vily