Kletno - Do Bolesławowa i do śpiących apostołów na Górze Oliwnej (atrakcje turystyczne w spanie.pl)

Na początku wycieczki czeka nas przejście przez górkę do sąsiedniej wsi. W Kletnie docieramy najpierw do przystanku PKS, tego pierwszego licząc od Stronia. Miejscowych możemy też zapytać o miejsce, gdzie dawniej był wyciąg narciarski. Tutaj odnajdujemy polną drogę, która przechodzi przez mostek na Kleśnicy i kieruje się w górę przecinając północny stok Młyńska. Spacerowym tempem wspinanie się nie powinno nam zająć więcej niż kwadrans. Podczas odpoczynku na górze możemy obejrzeć panoramę na dwie doliny po obydwu stronach góry oraz nieco dalej na Stronie Śląskie.

Cel naszej wędrówki to leżąca po drugiej stronie góry wieś Bolesławów – dobrze widoczna, z charakterystyczną wieżą kościoła i ciasną zabudową małego rynku. Niektórzy mogą być zdziwieni, bo jak na wieś, jest to dość nietypowy układ domów. Miejscowi mogą wyjaśnić tą zagadkę – Bolesławów, dawniej Wilhelmsthal, był kiedyś miasteczkiem. W roku 1581 cesarz Rudolf II wydał królewskiemu mincerzowi Wilhelmowi von Oppersdorfowi z Pragi przywilej założenia w tym miejscu wolnego miasta górniczego. Na bazie odkrytych tu srebronośnych rud galeny rozwinął się ośrodek górniczy. Rozwój miasteczka trwał do wojny 30-letniej, w czasie której okolicę dwukrotnie spustoszyły wojska szwedzkie. Bolesławów nie podniósł się po niej z upadku i przejęty do dóbr królewskich, pozostał małym miasteczkiem. Do dzisiejszych czasów dotrwał już jako letniskowo-rolnicza wieś malowniczo położona w widłach dwóch potoków wokół góry Zawady.

Schodzimy na dół polną drogą, dochodząc do pętli przystanku autobusowego. Stąd kierujemy się w brukowaną pochyłą uliczkę. Po lewej miniemy kamienną figurę świętego Jana Nepomucena – charakterystycznego i bardzo często spotykanego na Dolnym Śląsku. Po chwili dojdziemy do widzianego wcześniej z góry rynku. Tutaj warto zwrócić uwagę na stojącą wśród drzew grupę figuralną. Przedstawiony na niej św. Franciszek Ksawery w otoczeniu aniołków został postawiony w 1715 r. Dramatyczne płaskorzeźby na cokole i memento mori zdradzają, że postawiono go tu po tragicznych wydarzeniach. Okolicę tą w 1714 r. nawiedziła zaraza.

Kontynuując nasz spacer kierujemy się ku widocznej z daleka wieży kościoła. Barokowa budowla świątyni pochodzi z 1672 r. i stoi na miejscu starszej gotycko-renesansowej. Jest to filialny kościół pw. św. Józefa Oblata. Zbudowany zgodnie z orientacją wschód-zachód, jednonawowy, z bardzo bogatym wyposażeniem. Przechodząc obok warto sprawdzić, czy jest właśnie otwarty. We wnętrzu znajduje m.in. ołtarz boczny dłuta Michaela Klaha – słynnego śląskiego rzeźbiarza doby baroku. Jeżeli nie dostaniemy się do wnętrza, to warto dokładnie obejrzeć bryłę kościoła. Według widocznego na fasadzie zegara słonecznego możemy przy okazji wyregulować swój zegarek. Na przykościelnym cmentarzu jest także lapidarium starych poniemieckich nagrobków.

Dalsza część naszej drogi wiedzie w górę. Zostawiamy kościół po prawej stronie. Chwytamy się żółtego szlaku turystycznego i pniemy się coraz bardziej stromą dróżką między domami. Naszym celem jest grupa drzew położona na wzniesieniu, na stoku Zawady. Drogę do niej wyznaczają cementowe krzyże – dziś już częściowo zniszczone. Nasza dróżka prowadzi najpierw lekkim skosem w lewo, aby po kilkuset metrach skręcić dość ostro w prawo, ku widocznej już wyraźnie kępie. Pomiędzy starymi drzewami na pagórku dostrzeżemy kamienne postacie.

Łukasz ewangelista i chyba po części poeta, tak pisał: Potem wyszedł i udał się, według zwyczaju, na Górę Oliwną; towarzyszyli Mu także uczniowie. Gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: «Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie». A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się tymi słowami: «Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie»! Wtedy ukazał Mu się anioł z nieba i umacniał Go. Pogrążony w udręce jeszcze usilniej się modlił, a jego pot był jak gęste krople krwi, sączące się na ziemię. Gdy wstał od modlitwy i przyszedł do uczniów, zastał ich śpiących ze smutku. [Łk 22,39-45]

W kamiennym Ogrójcu apostołowie ciągle jeszcze śpią. Szymon Piotr jeszcze ściska miecz, którym później obetnie ucho jednemu z napastników. Jeszcze nie odleciał anioł-posłannik. Między drzewami Chrystus klęczy skupiony na modlitwie przed ostateczną podróżą.

Droga, którą tu przyszliśmy jest bardzo stara i wiedzie ku położonej wyżej przełęczy, a dalej ku Morawom. Kamienny Ogrójec był miejscem, przy którym wędrowcy wybierający się w daleką podróż, żegnając się z rodzinnymi stronami. Być może kamienny Chrystus dawał im nadzieję, której potrzeba tym, którzy wyruszają w nieznane. Stąd na pewno zabierali ostatnie spojrzenie na dolinę po tej stronie gór.

Vily