Obok niego mieściły się zapewne jatki i kramy będące uposażeniem wójta konińskiego. Było to zgodne z ówczesnymi zasadami budowy miast, gdzie najistotniejszą czynnością było wytyczenie rynku , który stanowił serce miasta, i na którym stawiano najważniejszy obok kościoła budynek, ratusz.
Przez wieki koniński ratusz dzielił losy miasta i jego mieszkańców. Wielokrotnie niszczony na skutek najazdów wroga i klęsk elementarnych, podnoszony był z ruin przez kolejne pokolenia koninian. Między innymi spłonął w czasie najazdu krzyżackiego w roku 1331, a w późniejszych wiekach dwukrotnie niszczyli go Szwedzi. Pierwszy raz w czasie potopu szwedzkiego w roku 1656, a drugi raz podczas wojny północnej w roku 1707. Kolejne zniszczenia wojenne powtarzające się epidemie i regres gospodarczy doprowadziły miasto w połowie XVIII w. do głębokiego upadku. Miarą zubożenia był fakt, iż przez kilkadziesiąt lat Konin nie posiadał ratusza, zniszczonego we wspomnianym roku 1707. Władz miasta i jego obywateli nie stać było na jego odbudowę.
Ostatecznie jednak wybudowano przed 1784 r. nowy ratusz położony w tradycyjnym miejscu, czyli w środkowej części rynku. W tymże budynku mieścił się – jak wynika z opisów pruskich władz zaborczych z roku 1793 – odwach i magazyny, a obok niego urządzono nową studnię. Niestety i ta budowla spłonęła w kolejnym pożarze miasta. Po tym nieszczęściu podjęto zakrojone na szeroka skalę prace zmierzające do uporządkowania zabudowy miejskiej, w związku z czym zrezygnowano ze średniowiecznej koncepcji urbanistycznej miasta. Zdecydowano nie odbudowywać ratusza na rynku, lecz przenieść go na nowe miejsce u zbiegu ulic Królewskiej i Nowej (obecnie 3 Maja i Wiosny Ludów) i w tym właśnie miejscu pomiędzy 1796 a 1803 rokiem wzniesiono obecny ratusz.
Zobacz również:
Materiały źródłowe: Biuro Współpracy z Zagranicą i Integracji Europejskiej
| Czy ten artykuł okazał się przydatny? | | |
| Atrakcje w : |
»
»
»
»
»
»
»
|
Zobacz również: |
» |
| |
|
|
