Kościół zbudowany w stylu gotyckim, orientowany o trójprzęsłowy korpusie.
Prezbiterium zamknięte trójboczne z zakrystią od pn. Nawa główna wyższa od bocznych.W dolnej kondygnacji ołtarza głównego rzeźby śś. Andrzeja, Pawła, Piotra i Judy Tadeusza, w górnej śś. Jana Nepomucyna, Grzegorza Wielkiego, Mikołaja i Franciszka Ksawerego, w zwięczeniu Matka Boska z Dzieciątkiem. W polu środkowym ołtarza obraz św. Mikołaj pędzla Jerzego Hoppena z 1950 roku., w górnej kondygnacji Trójca Święta Leonarda Torwirta z 1950 roku; w zwieńczeniu św. Jerzy. Przed ołtarzem rokokowa balustrada z końca XVIII wieku, z prawej strony XIII –wieczna chrzcielnica typu gotlandzkiego zdobiona ornamentem kwiatowym, smokami i maszkaronami, z romańską czarą granitową.
Ołtarze boczne projektu L. Torwirta z 1954 roku, z wykorzystaniem elementów z przełomu XVII i XVIII wieku. W nawie północnej zachowana część środowa ołtarza i para ażurowych kolumn, predella z malowaną sceną Zwiastowania NMP oraz rzeźby śś. Jana Ewangelisty i Łukasza. Pośrodku ołtarza obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII wieku w srebrnej sukience, trybowanej z początku XVIII w., wzbogacony o dwie pozłacane korony poświęcone przez Jana Pawła II.
W kościele XVII-wieczne obrazy św. Anny Samotrzeć, św. Mikołaja malowany na desce, Koronacja NMP, wg tradycji pochodzący z kaplicy zamkowej, XVII-wieczny św. Franciszka w neogotyckiej ramie, dwie kropielnice granitowe, średniowieczne z XIII/XIV wieku w kruchcie i pod wieżą. Wieża wtopiona w korpus. Nad nawą główną, od wschodu wzniesiona wieżyczka na sygnaturkę z ośmioboczną latarnią.
Budowa kościoła rozpoczęta w 1286 r. Do 1310 r. wzniesione prezbiterium. Nawa główna zbudowana ok. poł. XIV w., nawy boczna i wieża na przełomie XIV i XV wieku. W XVI wieku w farze odbywały się obrady sejmiku generalnego. W latach 1572-1598 kościół przeszedł w ręce protestantów. Po 1620 r. od strony północnej dobudowano kaplice grobowe rodziny Kostków i ośmioboczną kaplicę rodu Działyńskich. Od 1622 r. do czasu budowy własnego kościoła kaplica należała do jezuitów. W 1632 r. po stronie południowej stanęła kaplica – prawdopodobnie przebudowana na dzisiejszą kruchtę. Podczas okupacji szwedzkiej 1655-59 kościół ponownie należał do ewangelików. W czasie działań wojennych zniszczony pożarem w 1659 r. W 1728 r. gruntownie odnowiona fara zyskała główny ołtarz barokowy. W 1738 roku dach na wieży zastąpiono hełmem barokowym, a w 1769 r. wzniesiono wieżyczkę na sygnaturkę. W tym samym wieku wmurowano w zachodnią część wieży od strony rzeki terakotowe figury dawnej kaplicy zamkowej. Na przełomie XVIII i XIX w. Rozebrano kaplicę św. Michała Archanioła, grobową rodziny Kostków oraz kaplicę Działyńskich. W 1939 r. odsłonięto polichromię – fragmenty gotyckich malowideł ściennych. Pożar kościoła podczas oblężenia miasta w 1945 r. po wojnie odbudowano wieże i odzyskano wywiezione do Niemiec dzwony z 1482 r. i 1777 r.. W latach 1950 -56 zrekonstruowano ołtarze po uszkodzeniach wojennych.
