W XIX w. do korpusu głównego dobudowano dwie kruchty, które usytuowano po południowej i północnej stronie kościoła (obok krucht widoczne w murze ślady zamurowań pierwotnych wejść). Korpus sześcioprzęsłowy, pierwotnie bazylikowy, z odsłoniętą dawniej od wnętrza więźbą dachową nawy głównej i naw bocznych.. Nawa główna kościoła oświetlona była szerokimi, trójlistnie zamkniętymi oknami. Nawy boczne posiadały szereg małych, bliźniaczych okien ostrołukowych, umieszczonych wysoko pod okapem. Ślady zamurowanych okien są czytelne do chwili obecnej. Jedyne duże okno (z maswerkową rozetą w zwieńczeniu) znajdowało się we wschodniej ścianie świątyni. Zwieńczenie szczytu tej ściany udekorowane jest sterczynami, blendami oraz ornamentem rombowym.

Po spaleniu bazyliki przez husytów w 1433 r., przystąpiono do jej odbudowy. Wtedy to, do północnej, wewnętrznej ściany świątyni dobudowano zakrystię (przykryta sklepieniem krzyżowym, którego żebra sklepienne spoczywają na ceramicznych wspornikach o dekoracji figuralnej i geometrycznej). Nawę główną i nawy boczne nakryto wtedy sklepieniem gwiaździstym, w wyniku czego powstało wnętrze pseudohalowe.

Kolejna przebudowa kościoła miała miejsce w latach 1855 - 1860. Wówczas to, w ścianach naw bocznych przepruto duże okna i zgodnie z panującą modą wprowadzono empory, a wnętrze otynkowano.

W wyniku spalenia świątyni w 1945 r. runęło sklepienie nawy głównej oraz drewniany hełm wieży. Kościół odbudowano w latach 1971 - 1973.

W portalu i południowej ścianie bazyliki występują liczne zagadkowe wgłębienia. Według różnych hipotez są to ślady wierceń, związanych z pobieraniem proszku do leczenia zarazy, ślady pokuty za grzechy oraz ślady związane z dawną obyczajowością krzesania (przy pomocy prymitywnego świdra) wielkanocnego ognia.